Przed zakupem swojego pierwszego materiału hodowlanego zachęcam do zapoznania się ze wzorcem wystawowej papużki falistej, odwiedzenia, jeśli to tylko możliwe, kilku hodowli i wystaw. Niestety w Polsce aktualnie nie ma klubów skupiających hodowców WPF.

Według wzorca wystawowa papużka falista powinna osiągać wielkość (długość) 22 - 25cm.

ć WPF to 21,6 cm. Mierzymy ją od czubka głowy do końca ogona.

Z doświadczenia polecam zakup ptaków do hodowli na zorganizowanych konkursach od dobrych hodowców. Zauważyć należy, że koszt zakupu jednej sztuki WPF jest kilka razy większy od wydatku jaki byśmy ponieśli na zakup zwykłej papużki falistej. Na przykład jeśli jedna sztuka zwykłej papużki kosztuje 10-30zł to za sztukę wystawowej papużki falistej zapłacimy od 100-1000 zł, a nawet więcej. Na giełdach oczywiście spotkałem się z niższą ceną za WPF. Zdaję sobie sprawę, że początkujący hodowca nie ma jeszcze odpowiedniego doświadczenia, dlatego musimy zaufać hodowcy od którego nabywamy ptaki i zdać się na jego uczciwość. Ewentualnie jeśli mamy taką możliwość poprośmy o pomoc przy zakupie kogoś kto posiada już doświadczenie w hodowli WPF.

HIGIENA

Pamiętajmy o tym, że papużki faliste wydalają najwięcej pudru, czyli kurzu z ptasich piór w porównaniu z innymi ptakami, może to być przyczyną występowania alergii u niektórych osób. Dlatego też należy pamiętać o podstawowych zasadach BHP i dobrej wentylacji w ptaszarni. Pomieszczenia, w których przebywają ptaki powinny być utrzymane w czystości, a co jakiś czas zaleca się wyczyścić i odkazić wszystkie urządzenia i narzędzia z którymi ptaki mają kontakt, by zapobiec rozwojowi wszelkich chorób bakteryjnych. Należy także zwrócić szczególną uwagę by w pomieszczeniach gdzie przebywają nasze papużki nie było przeciągu, bardzo im to szkodzi. Stosujmy jonizator powietrza odpowiedni do wielkości pomieszczenia. Pomaga on w oczyszczaniu powietrza, jony ujemne przyłączają się do cząstek kurzu, pyłów i innych zanieczyszczeń powodując ich opadanie.

ŻYWIENIE

Pokarm podawany ptakom powinien być przede wszystkim �wieży i wolny od zabrudzeń. Ja w żywieniu wystawowych papużek falistych stosuję mieszankę nasion o następującym składzie:

proso w kilku odmian50%

kanar - 35%

owsik lub owies łuskany - 10%

słonecznik i kardi - 2%

murzynek - 3%

Do tak sporządzonej mieszanki nasion podaję codziennie kiełki pszenicy. W czasie lęgów, podaję pokarm jajeczny, startą marchew, buraczki i zieleninę.

ROZMNAŻANIE

Rozmnażać ptaki możemy zacząć gdy posiadamy już roczną lub starszą parkę WPF. Samca i samicę wpuszczamy do jednej klatki, o wymiarach nie mniejszych niż: dł. 50 cm; gł. 30 cm; wys. 35 cm. Ja osobiście stosuję budki lęgowe poziome o wymiarach: dł. 25 cm; szer.17 cm; wys.23cm; otwór 5 cm. Budkę umieszczajmy w taki sposób, by mieć do niej łatwy dostęp. Dzięki temu mamy możliwość kontroli tego, co się dzieje w gnieździe oraz w późniejszym okresie mamy łatwy dostęp do młodych (można je bez problemu brać do rąk, oswajać i obrączkować).
By uniknąć zróżnicowania wiekowego młodych, podbieramy pierwsze jajka zniesione przez samicę. Po zniesieniu ostatniego 6-7 jajka wkładamy z powrotem wszystkie jajka, które później wysiaduje samica. Po ok. trzech tygodniach wysiadywania z jajek wykluwają się młode osobniki. Z racji, że WPF są ptakami wrażliwymi nie przerażajmy się gdy w gnieździe uzyskamy maksymalnie do trzech sztuk młodych. Należy mieć na uwadze to, że im więcej mutacji prezentują rodzice, tym trudniej dochować się od nich młodych. Czasem przyczyną braku młodych jest zły dobór par albo zbyt gęste upierzenie ( Buff ). Ze zbyt gęstym upierzeniem możemy sobie poradzić. Ja w czasie parowania ptaków wycinam im pióra koło kloaki. Czynność taką należy wykonywać niezwykle ostrożnie by papużce nic nie uszkodzić. Co do doboru par, to tutaj niezbędna jest bardzo dobra znajomość genetyki i zasad dziedziczenia cech. Można próbować też uzyskać młode metodą prób i błędów. Zdarza się czasem, że rodzice biją dziobem swoje potomstwo aż do krwi, w skutek czego młody ginie. By temu zapobiec, gdy młode wyjdą już z gniazda, stosuję w klatce małe skrzyneczki z otworem. Tam w razie ataku rodziców młody osobnik ma schronienie.

Gdy młode ptaki się już usamodzielnią wpuszczamy je do woliery, gdzie mogą latać do woli. Tam będą nam dorastać, nabiorą sił i wigoru. Po legach, pary rodzicielskie jeśli jest taka możliwość, również wpuszczamy do wolier i rozdzielamy, tak aby samce były w jednej wolierze a samice w innej. Ponownie ptaki w pary lęgowe łączyć można po około 5-6 miesiącach i gdy zakończą pierzenie. W niniejszym artykule starałem się w dość przystępny sposób przybliżyć Państwu hodowlę WPF. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy, kto przeczytał ten artykuł jest hodowcą i miłośnikiem WPF.

Piotr Synoradzki
Sieraków